Projecten
Producten
Bedrijven
Vacatures
Agenda
Awards
Podcasts
more_horiz
Videos
Magazine
Favorieten
Profiel
Uitloggen
Abonneer je nu op onze nieuwsbrieven!
Abonneren
Nee, bedankt
Ja, denk met me mee rond de
materialisering van mijn project
Kirsten Hannema
Copyright: Maarten van Haaff
Wabi-sabi
23 januari 2024, 9:00
Wabi-sabi is een Japanse filosofie die imperfectie, vergankelijkheid en onvolledigheid waardeert. Ik kwam het woord voor het eerst tegen toen ik in 2017 werkte aan een artikel over ‘instant patina’. Aanleiding daarvoor was een reeks nieuwe poppodia met onaf ogende interieurs en gevels die tonen – of suggereren – dat ze veelvuldig zijn verbouwd. Ik vroeg aan de ontwerpers waarom ze kozen voor deze patina-stijl. Een architect antwoordde dat hij de afgeragde sfeer passend vond voor een poppodium. Een ander vertelde dat deze architectuur ‘een bepaalde ontspanning brengt’ die een strak wit interieur niet heeft. Een derde zei dat hij met de onaffe inrichting ‘ruimte aan de gebruikers wilde laten’. Dat was nieuw voor hem; eerder had hij hun inbreng ervaren als aantasting van zijn ‘perfecte’ creaties, strevend naar een vooropgesteld eindbeeld dat niet mocht veranderen. Smetteloze stucgevels, hout dat algenvrij blijft, tuinen zonder tuinkabouters; hij bekende dat hij vroeger in staat was geweest om bewoners te vragen of ze die konden weghalen voor een architectuurfotoshoot.
Op zoek naar een term om dit alles te duiden, kwam ik uit bij wabi-sabi, dat afgelopen jaren een trend werd, die nog altijd voortduurt. Volgens interieurbladen VT Wonen en Residence is het hip om ‘asymetrie en ruigheid die inherent is aan natuurlijke materialen’ te omarmen. Als voorbeeld worden houtknoesten, meubels met hergebruikt textiel en Japans Kintsugi-serviesgoed genoemd; kommen en borden die na breuk zijn gerepareerd met goudlijm. Het porselein is zo populair dat het inmiddels ook als nieuw gemaakt wordt.
Ik maak me enigszins zorgen om deze trend. Trends zijn immers van voorbijgaande aard. Als beton straks in is, kan het knoestig-houten interieur bij het grofvuil, en maakt gebarsten aardewerk wellicht plaats voor ‘perfect plastic’. Terwijl ik vind dat we wabi-sabi als een vaste waarde in de architectuur moeten opnemen. Als een strategie waarbij we kapotte of ‘mislukte’ gebouwen en wijken niet slopen, maar zo repareren dat de sporen van herstel bijdragen aan de schoonheid en de kwaliteit van leven er toeneemt.
In zijn essay ‘De kunst van richting te veranderen’ (2020) refereert voormalig rijksbouwmeester Floris Alkemade als zodanig aan Kintsugi. We moeten voortbouwen op bestaande stedelijke structuren, overstappen op het bouwen met tweedehands en biobased materialen, die natuurlijk en dus niet perfect zijn. Denk aan de Zestien Eikenschuur die Hilberink Bosch Architecten bouwde van hout van eigen land, dat vanwege kleine afwijkingen door de houtfabriek was afgekeurd.
In het vorig jaar verschenen boek Smooth City beschrijft René Boer de doorgeslagen drang naar ‘perfecte’ steden die met elkaar concurreren om hoogopgeleide werknemers en toeristen. Steden met aangeharkte centra, waar alles efficiënt en gestroomlijnd georganiseerd is, en de ‘schoon, heel en veilige’ straten en pleinen ogen als levend geworden artist’s impressions. Het is een verontrustende ontwikkeling, die leidt tot een niet-inclusieve en zielloze stad. Gelukkig komt Boer aan het eind van het boek met een alternatief: de poreuze stad, die onaf is, waar ruimte blijft voor rafelranden en spontaan gebruik. Hij wijst daarbij op de traditie van wabi-sabi.
Een risico van het breed omarmen van imperfectie, is dat een laisser faire-houding ontstaat. Toen ik in een wervende tekst over een - weinig opmerkelijk - nieuw woongebouw las dat het ‘wabi-sabi’ moest worden, kreeg ik het gevoel dat de architect zich alvast verexcuseerde voor naden die niet op elkaar zouden aansluiten, en installaties die op het dak zouden belanden. Hij zou kunnen zeggen dat het zo bedoeld was. Een dergelijke inflatie van het begrip is ongewenst.
Laten we tomeloos ambitieus blijven terwijl we accepteren wat niet af en volmaakt is.
Kirsten Hannema is architectuurcriticus en schrijft voor diverse media waaronder De Volkskrant.
Trefwoorden
onaffe
wabi-sabi
column
niet volmaakt
instant patina
imperfectie
vergankelijkheid
onvolledigheid
kirsten hannema
Best gelezen
1
Anterieure overeenkomst voor bouw woontoren The Four in Eindhoven
donderdag, 16 april
2
Architecten voor restauratie en herbestemming Rivièrahal gekozen
donderdag, 16 april
3
De ondergrondse strijd om een duurzamere stad
donderdag, 16 april
4
Nominaties Rotterdam Architectuurprijs 2026 bekend
maandag, 20 april
5
Jury maakt shortlist Prix de Rome Architectuur 2026 bekend
donderdag, 16 april
Gerelateerde nieuwsberichten
De Friends Experience
20 februari 2024
Alisons kerstkaarten
19 december 2023
Zwelgen in comfort
19 maart 2024
Ad fundum
20 november 2023
Bouwen, burgers, bezwaren
16 april 2024
Nieuwe ronde, nieuwe prijzen
17 oktober 2023
Terug/vooruit naar 1978
21 mei 2024
Echte architecten
19 september 2023
Glas voor de geest
18 juni 2024
Genieten
20 juni 2023
Mijn reis met Berlage
17 september 2024
Constructieve actie
16 mei 2023
Maakt architectuur gelukkig?
15 oktober 2024
Van Sisyphus naar Sneeuwbaleffect
18 april 2023
Column
AI als Zwitsers zakmes van de architect
19 november 2024
Wachtkamers
21 maart 2023
Column
Ga op zoek naar het jottum-gevoel!
17 december 2024
Een kind moet je loslaten, een gebouw ook
21 februari 2023
Column
Vormt de mens zijn omgeving, of de omgeving eerst de mens?
21 januari 2025
Gentrificatie-compensatie
24 januari 2023
Column
Durf klein te denken
18 februari 2025
Meer liefde
13 december 2022
Platform Kantooropgave
18 maart 2025
Maar nooit zoals je denkt
15 november 2022
Lekker loeren
18 oktober 2022
Krolls (on)gelijk
20 september 2022
Column
Slecht gejat
17 juni 2025
T-koppelstuk
21 juni 2022
Column
De vergeet-paradox
21 oktober 2025
Column
Een kwestie van onderhoud
16 september 2025
Grensverleggend
17 mei 2022
De moraal van het inclusieve verhaal
19 april 2022
Column
Centra van democratie
18 november 2025
Ontsnappingsruimte
15 maart 2022
Column
In het noodpakket hoort een Defensiebouwmeester
16 december 2025
Een les in nederigheid
15 februari 2022
Column
De architectuurbiënnale is geen guilty pleasure
20 mei 2025
Over hoe en wat
18 januari 2022
Column
De nieuwe kleren van de keizer
17 maart
Column
Leren van Santos
17 februari
Valse nostalgie
21 december 2021
Makkelijker kunnen we het niet maken
16 november 2021
Column
Kleur bekennen
Gisteren, 09:00
Disneyficatie: scheldwoord of geuzennaam?
19 oktober 2021
Ronchamps op de Zuidas
21 september 2021
Biofobie
15 juni 2021
Wildgroei
18 mei 2021
Erfgoedlogica
20 april 2021
Een duurzame architectuur kent een winst- én verliesrekening
16 maart 2021
Vormenspel
16 februari 2021
Trafo
19 januari 2021
Een beter normaal
15 december 2020
Architectuurgeweld
17 november 2020
Ongemak
20 oktober 2020
Druk op het dak
15 september 2020
Uitzichtloos
16 juni 2020
Alcoholist, pater, architect
19 mei 2020
Pakkans
21 april 2020
Een biënnale zonder publiek
17 maart 2020
Kaartenhuis
18 februari 2020
Luxewarenhuis
21 januari 2020
2024 in tien columns door Kirsten Hannema
26 december 2024
2023 in tien columns door Kirsten Hannema
27 december 2023
'Floating Office Rotterdam heeft ons geleerd welke voordelen bouwen met hout biedt'
28 juni 2021
‘Wooncoöperaties, zoals Het Rotterdams Woongenootschap, kunnen niet dezelfde grondprijs betalen als beleggers’
21 juni 2021
'Geef ons als Rotterdamse Stadsbouwgroepen toegang tot bouwgrond!'
7 juni 2021
Nieuwe redactieleden voor Jaarboek Architectuur
18 juli 2019
De Friends Experience
20 februari 2024
Alisons kerstkaarten
19 december 2023
Zwelgen in comfort
19 maart 2024
Ad fundum
20 november 2023
Bouwen, burgers, bezwaren
16 april 2024
Nieuwe ronde, nieuwe prijzen
17 oktober 2023
Terug/vooruit naar 1978
21 mei 2024
Echte architecten
19 september 2023
Glas voor de geest
18 juni 2024
Genieten
20 juni 2023
Mijn reis met Berlage
17 september 2024
Constructieve actie
16 mei 2023
Maakt architectuur gelukkig?
15 oktober 2024
Van Sisyphus naar Sneeuwbaleffect
18 april 2023
Column
AI als Zwitsers zakmes van de architect
19 november 2024
Wachtkamers
21 maart 2023
Column
Ga op zoek naar het jottum-gevoel!
17 december 2024
Een kind moet je loslaten, een gebouw ook
21 februari 2023
Column
Vormt de mens zijn omgeving, of de omgeving eerst de mens?
21 januari 2025
Gentrificatie-compensatie
24 januari 2023
Column
Durf klein te denken
18 februari 2025
Meer liefde
13 december 2022
Platform Kantooropgave
18 maart 2025
Maar nooit zoals je denkt
15 november 2022
Lekker loeren
18 oktober 2022
Krolls (on)gelijk
20 september 2022
Column
Slecht gejat
17 juni 2025
T-koppelstuk
21 juni 2022
Column
De vergeet-paradox
21 oktober 2025
Column
Een kwestie van onderhoud
16 september 2025
Grensverleggend
17 mei 2022
De moraal van het inclusieve verhaal
19 april 2022
Column
Centra van democratie
18 november 2025
Ontsnappingsruimte
15 maart 2022
Column
In het noodpakket hoort een Defensiebouwmeester
16 december 2025
Een les in nederigheid
15 februari 2022
Column
De architectuurbiënnale is geen guilty pleasure
20 mei 2025
Over hoe en wat
18 januari 2022
Column
De nieuwe kleren van de keizer
17 maart
Column
Leren van Santos
17 februari
Valse nostalgie
21 december 2021
Makkelijker kunnen we het niet maken
16 november 2021
Column
Kleur bekennen
Gisteren, 09:00
Disneyficatie: scheldwoord of geuzennaam?
19 oktober 2021
Ronchamps op de Zuidas
21 september 2021
Biofobie
15 juni 2021
Wildgroei
18 mei 2021
Erfgoedlogica
20 april 2021
Een duurzame architectuur kent een winst- én verliesrekening
16 maart 2021
Vormenspel
16 februari 2021
Trafo
19 januari 2021
Een beter normaal
15 december 2020
Architectuurgeweld
17 november 2020
Ongemak
20 oktober 2020
Druk op het dak
15 september 2020
Uitzichtloos
16 juni 2020
Alcoholist, pater, architect
19 mei 2020
Pakkans
21 april 2020
Een biënnale zonder publiek
17 maart 2020
Kaartenhuis
18 februari 2020
Luxewarenhuis
21 januari 2020
2024 in tien columns door Kirsten Hannema
26 december 2024
2023 in tien columns door Kirsten Hannema
27 december 2023
'Floating Office Rotterdam heeft ons geleerd welke voordelen bouwen met hout biedt'
28 juni 2021
‘Wooncoöperaties, zoals Het Rotterdams Woongenootschap, kunnen niet dezelfde grondprijs betalen als beleggers’
21 juni 2021
'Geef ons als Rotterdamse Stadsbouwgroepen toegang tot bouwgrond!'
7 juni 2021
Nieuwe redactieleden voor Jaarboek Architectuur
18 juli 2019
Toon alles
Andere nieuwsberichten
Studio Makkink & Bey zet Parkpaviljoen weer in het spotlicht
Vandaag, 16:47
In opdracht van stichting Droom en Daad is het historische Rotterdamse Parkpaviljoen gerenoveerd en kreeg het een hernieuwde functie
De Kuil bouwt voort op karakter Afrikaanderwijk en voegt iets nieuws toe
Vandaag, 14:22
In Rotterdam-Zuid is afgelopen jaar woningbouwproject De Kuil opgeleverd. Verdeeld over meerdere gebouwen zijn in totaal 232 woningen in verschillende typologieën gerealiseerd.
Rotterdam zoekt ontwerper voor permanente Luchtsingel
Vandaag, 12:00
Daartoe is de gemeente woensdag een openbare selectie gestart. Door de selectie laagdrempelig te houden, hoopt de gemeente kans te geven aan ontwerptalent.
KAW viert jubileum met investering in concrete projecten
Vandaag, 09:00
Het bureau viert zijn 50-jarig bestaan en viert dat met een investering in nieuwe, betaalbare woningen binnen bestaand vastgoed.
Ontwerpwedstrijd voor nieuwe 'jas' Utrechtse elektriciteitshuisjes
Vandaag, 15:18
In Utrecht worden de komende vijftien jaar zo’n achthonderd elektriciteitshuisjes geplaatst.
Provincies willen snel crisisaanpak voor overvol stroomnet
Vandaag, 12:01
Het Interprovinciaal Overleg (IPO) roept de regering onder meer op meer geld uit te trekken voor warmtenetten en waterstof om de gevolgen van netcongestie beter op te vangen.
Synchroon en BPD ontwikkelen meer dan vierhonderd woningen in Sloterdijk I
Vandaag, 10:14
Team V architectuur is aangesteld voor het ontwerp, in de uitwerking van de plannen worden waarschijnlijk nog andere architecten bij het project betrokken.
Onvoltooid attractiepark Rotterdam geveild voor 6,5 miljoen euro
Gisteren, 13:54
Ondernemer Hennie van der Most heeft meer dan tien jaar gewerkt aan de bouw van het park aan de Doklaan in Rotterdam.
'Amsterdamse RAI gaat binnen paar weken in de verkoop'
Gisteren, 10:50
De nieuwe aandeelhouder moet de portemonnee trekken voor de bouw van woningen en kantoren op het RAI-terrein, meldt het FD.
Minister wil Lelystad Airport openen in oktober 2027
20 april, 12:24
Het vliegveld heeft nog geen natuurvergunning, maar Vincent Karremans werkt ‘parallel’ aan de andere zaken die nog moeten worden geregeld voordat vakantievluchten vanuit Flevoland kunnen beginnen.
Ga naar het nieuws-archief
Kirsten Hannema
Architectuurcriticus
0
0
0
0
Voor een optimale gebruikservaring plaatst Architectenweb functionele cookies. Wat de verschillende cookies precies doen leggen we uit in een
overzicht
. Cookies van social media kun je optioneel
aanzetten
.
Akkoord
Instellingen
Annuleren
OK
Sluiten
Doorgaan
Inloggen
Maak een gratis persoonlijk account aan
Feedback
Feedback
Wij horen graag jouw feedback. Laat je reactie achter en eventueel jouw e-mail adres.
Reactie
Verstuur