Abonneer je nu op onze nieuwsbrieven!

Abonneren

Nee, bedankt

Ja, denk met me mee rond de
materialisering van mijn project

Marc Ibelings als frontman van Bad to the Bone

Optreden Bad to the Bone in 2023

Originele bezetting Bad to the Bone (1989)

Huidige bezetting Bad to the Bone

Marc Ibelings als frontman van Bad to the Bone

De Playlist: Marc Ibelings was dichtbij landelijke doorbraak met Bad to the Bone

20 juli, 9:15

Architectenweb interviewt deze zomer mensen uit de architectuur over hun muzikale kant. In de zesde aflevering van onze zomerserie De Playlist spreken we met Marc Ibelings, architect en eigenaar bij Ibelings van Tilburg architecten, die al ruim 4,5 decennia voorman is van de succesvolle band Bad tot he Bone. “We konden nauwelijks geloven dat we opeens met de toetsenist van The Kinks in de studio stonden.”

Je geniet redelijk wat aanzien als architect, maar in ons vakgebied is minder bekend dat je al meer dan 45 jaar zanger, gitarist en mondharmonicaspeler bent van de rockband Bad to the Bone. Het is nog een behoorlijk succesvolle band ook, met vijf albums op zak en een bijna-doorbraak eind jaren tachtig. Hoe houd je dat zo goed geheim?
“Het is zeker geen geheim. Mensen in het vakgebied die mij beter kennen weten het wel, maar ik houd mijn twee passies inderdaad enigszins gescheiden. Hoewel, mijn grootste wens is nog altijd om ooit een poppodium te ontwerpen, waar die twee werelden samenkomen. Dat is helaas nog nooit gelukt, terwijl ik inmiddels als geen ander weet hoe een goed poppodium ontworpen zou moeten worden.

Overigens was het nog niet zo lang geleden bijna gelukt. Ik werd gevraagd een uitbreiding te ontwerpen voor poppodium Baroeg in Rotterdam. Tijdens het uitwerken van de opdracht kwamen we er echter al snel achter dat de geluidsisolatie van de bestaande zaal zo slecht was dat het verstandiger was om een volledig nieuw gebouw te ontwerpen. Omdat die opdracht veel omvangrijker werd, volgde een selectieprocedure. Uiteindelijk kwam diederendirrix als winnaar uit de bus. Dat bureau heeft er overigens een prachtig gebouw van gemaakt. Leuk was dat we, toen het gebouw onlangs werd opgeleverd, werden gevraagd om met Bad to the Bone op de officiële opening te komen spelen.

Op mijn zeventiende begon ik samen met mijn twee jongere broers een rock-'n-rollband. Maarten speelde gitaar, Gerben drums en we repeteerden in de garage van mijn ouders in Reeuwijk. In het begin speelden we nog via omgebouwde buizenradio's, waar we onze gitaren inplugden. Omdat we één broer tekortkwamen, vroegen we buurjongen Paul de Kruyff om basgitaar te spelen. We noemden de band naar het nummer Bad to the Bone van de Amerikaanse bluesrocker George Thorogood.

Ondertussen was ik bouwkunde gaan studeren in Delft en ging ik daar ook wonen. Eén keer per week reisde ik terug naar Reeuwijk om te repeteren. Later verhuisden we naar een oefenruimte in Gouda, omdat onze geluidsproductie met de aanschaf van echte gitaarversterkers behoorlijk was toegenomen. Ons eerste optreden was in 1980 en niet lang daarna speelden we vrijwel iedere maand ergens in Gouda en omstreken. Op een dag kwam na een optreden een jongen naar ons toe met de vraag of hij onze manager mocht worden. Met hem als manager breidde ons speelgebied zich al snel uit. We traden op door heel Nederland en gingen zelfs twee weken naar Frankrijk voor een reeks optredens.”

Jouw band beleefde zijn piek rond de albums Bad to the Bone (1988) en Whirlwind On Fire (1990). Hoe dicht waren jullie bij een landelijke doorbraak?
“Maarten en ik schrijven al vanaf het begin onze eigen nummers. Juist omdat we uitsluitend eigen materiaal speelden, kregen platenmaatschappijen belangstelling. Twee weken na mijn afstuderen, in 1988, namen we ons debuutalbum op met de Engelse producer Mike Vernon, aan wie we eerder een demo hadden gestuurd. Vernon had al gewerkt met grootheden als Fleetwood Mac, David Bowie, The Bluesbreakers met Eric Clapton en Dr. Feelgood. Voor het afmixen van de nummers gingen we enkele dagen naar zijn Chipping Norton Recording Studios in Engeland, waar de gouden platen van Duran Duran en Status Quo aan de muur hingen. Dat was natuurlijk een fantastische ervaring.

Toen ons debuutalbum Bad to the Bone verscheen, werd het verrassend goed ontvangen. Frits Spits schreef een lovende recensie en draaide onze singles regelmatig. Ook verschillende VPRO-programma's pikten ons op, we speelden live op televisie en openden zelfs een keer het NOS Journaal met beelden van een optreden op Bevrijdingspop in Haarlem. Voor een band die was begonnen in een garage in Reeuwijk was dit een droom die uitkwam.

Omdat ons eerste album voor een relatief klein label behoorlijk succesvol was, werden we benaderd door EMI. Daardoor kreeg ons tweede album, Whirlwind on Fire, een aanzienlijk ruimer opnamebudget. Ook dit album namen we op met Vernon, ditmaal in de ICP Studios in Brussel.

Voor een aantal nummers wilden we graag Hammondorgel gebruiken. Vernon kende Ian Gibbons, de toetsenist van The Kinks, en belde hem met de vraag of hij tijd had om een paar partijen in te spelen. We konden nauwelijks geloven dat we opeens met hem in de studio stonden. Op de single Black Tears van dat album is hij op de toetsen te horen.

In 1990, het jaar waarin Whirlwind on Fire verscheen, speelden we meerdere keren per week in jongerencentra en zalen door heel Nederland, van Paradiso in Amsterdam tot Zaal Struik in Lemelerveld. In de zomer stonden we op de grotere festivals. Wie geïnteresseerd was in Nederlandse bands kende ons wel. Volgens een lezerspeiling in muziekblad OOR behoorden we destijds zelfs tot de vijf populairste Nederlandse bands. Toch bleef de echte doorbraak bij het grote publiek uit. Daarvoor had je een Top 40-hit nodig en die hebben we nooit gehad.”
https://youtu.be/yDYqi355R6w?si=YrF-HVDE41d2-iGv

De succesperiode leidde tevens een lange pauze in. Waarom deden jullie dat?
“Met het groeien van het succes kwamen ook de minder leuke kanten van het muzikantenbestaan. EMI wilde onze muziek commerciëler maken. Ze zag in ons de Nederlandse INXS en kwam zelfs met suggesties om nummers van anderen op te nemen. Ineens hoorde ook het meezingen met een bandopname op dorpspleinen voor radioprogramma's erbij. Alles waar we als band juist níét voor stonden kwam er nu bij. Op een dag stond ik in Renesse geprogrammeerd tussen Vanessa en Koos Alberts. Dat was voor mij het moment waarop ik dacht: dit wil ik niet meer.

Ondertussen werkte ik al twee jaar als assistent-ontwerper bij Architectengemeenschap Van den Broek en Bakema. Dat werd steeds moeilijker te combineren met een band die almaar succesvoller werd. Eigenlijk was het altijd al lastig geweest om mijn tijd te verdelen tussen architectuur en muziek, zelfs tijdens mijn studie. Zo speelden we op Waterpop in 1988, één dag vóór mijn afstuderen. Ook gebeurde het regelmatig dat ik na een optreden in Groningen of ergens anders 's ochtends vroeg met mijn gitaar nog in de hand rechtstreeks naar mijn werk ging. Op een gegeven moment was dat niet meer vol te houden.

Ik kwam op een punt waarop ik moest kiezen: ga ik verder in de architectuur of in de muziek? Uiteindelijk besloot ik met de band te stoppen en mij volledig te richten op het architectenvak.”

Ik heb niet het idee dat de band sinds de comeback in 1995 op een laag pitje staat. Hoe combineer je dat met je werk als architect?
“Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vijf jaar nadat we er de brui aan hadden gegeven, richtten we de band opnieuw op, ditmaal opererend vanuit Rotterdam en met een nieuwe drummer en bassist erbij. Maar nu weer zoals het ooit begonnen was: gewoon voor het plezier van het samen muziek maken en af en toe optreden. Dat doe ik nu nog steeds met Bad to the Bone, samen met mijn broer Maarten op gitaar. Mijn broer Gerben werd in die tijd gevraagd als drummer bij de Tröckener Kecks en is dat gaan doen. Daarnaast maakten mijn beide broers van 2004 tot 2017 ook deel uit van de Bintangs, de langst bestaande band van Nederland.

Vergeleken met de tijd van onze eerste twee albums spelen we tegenwoordig veel minder. Gemiddeld treden we nog ongeveer één keer per maand op. In de afgelopen dertig jaar hebben we drie albums uitgebracht, allemaal in eigen beheer. Dat is gemiddeld één album per tien jaar, dus het valt allemaal wel mee. Maar als we optreden, geven we nog altijd de volle honderd procent. Dat zijn we ook wel verplicht aan onze trouwe fans, die inmiddels grotendeels vijftigers en zestigers zijn.

https://youtu.be/Q2jodSEYWGc?si=CScuD-OTQ3BH6FiG

In mijn beleving hebben muziek en architectuur veel met elkaar gemeen. Het zijn allebei creatieve processen: je maakt iets wat er eerst nog niet was. Maat en ritme, maar juist ook de uitzondering daarop die het spannend maakt, zijn voor beide disciplines essentieel. Zoals Goethe het volgens mij ooit verwoordde: “Muziek is vloeibare architectuur en architectuur is gestolde muziek.”

Ikzelf hou daarbij van muziek en gebouwen zonder overbodige opsmuk, met een ogenschijnlijke eenvoud. Sublieme eenvoud is voor mij ook een van de essenties van rock-'n-roll. In mijn architectuur vertaalt zich dat in gebouwen die zijn opgebouwd uit eenvoudige en heldere volumes, gemaakt van basismaterialen zoals hout, beton, baksteen, staal en glas. Ons optopproject De Karel Doorman in Rotterdam vind ik daarvan nog altijd een mooi voorbeeld. Wat dat betreft is De Karel Doorman voor mij ook rock-'n-roll.

Maar er zijn natuurlijk ook verschillen. In een rock-'n-rollband spelen is ook fysiek: je kunt je energie erin kwijt, je krijgt direct respons van het publiek en na een optreden ben ik vaak doorweekt. Kennelijk heb ik allebei nodig om in balans te blijven. Mensen die mij alleen kennen als architect en mij voor het eerst horen en zien spelen, spreken weleens van Dr. Jekyll and Mr. Hyde.”

https://open.spotify.com/playlist/2xhCGaXWV3UFVqKIPIF1cn

Trefwoorden

zomerserie ibelings van tilburg architecten de playlist muziek marc ibelings

1	Gemeente Rotterdam zoekt architectenbureaus die project willen laten doorrekenen met CO2-rekenmethode donderdag, 23 juli
2	Grote stroomaanvraag provincies voor woningbouw afgewezen vrijdag, 24 juli
3	Carbon Stories organiseert debat over Shift Embassy vrijdag, 24 juli
4	Houten brede school in Beesd voltooid donderdag, 23 juli
5	LEVS verdicht Utrechtse wijk Ondiep met nieuwe woongebouwen vrijdag, 24 juli

Gerelateerde nieuwsberichten

De Playlist: Bart Schipper brengt zijn eerste drum & bass-nummers uit

23 juli

De Playlist: neomelodico voert Rookje Meijerink naar Napels

16 juli

De Playlist: Catherine Visser, Daan Bakker en Fransje Hooimeijer zijn een kamerensemble

27 juli

De Playlist: Keimpke Zigterman speelde mee op hits van David Guetta en Mr. Probz

13 juli

De Playlist: Laura Eshuis was stadsmuzikant van Assen en nam een ep op

9 juli

De Playlist: stil buiten dansen met Jurgen van der Ploeg

6 juli

De Playlist: Mees Wijnants houdt van klassieke muziek en queer techno

1 juli

Toon alles

Andere nieuwsberichten

Lagado architects verrijkt woonerfwijk met rolstoeltoegankelijk huis

Gisteren, 11:38

De Villa Rollada is een tussenwoning die onderdeel is van een kleinschalige particuliere ontwikkellocatie op een voormalig schoolterrein in Dordrecht.

Houten woongebouw van KOW introduceert natuurlijk stedelijk leven bij herontwikkeling ziekenhuisterrein

28 juli, 2:40

KOW ontwierp het gebouw samen met RRog voor de herontwikkeling van het voormalig ziekenhuisterrein ‘De Bavo’ in Noordwijkerhout.

Bouw gestart van autovrij buurtje in Oss naar ontwerp van KCAP

28 juli, 12:31

Vlakbij de binnenstad van Oss is de bouw gestart van Linck, een ensemble van vier woongebouwen in een autovrij en groen landschap dat nog verder de buurt in loopt.

Dok architecten richt kantoorverdieping van het Scheepvaartmuseum opnieuw in

27 juli, 2:42

Het Amsterdamse museum beschikt weer over een samenhangend kantoorlandschap dat aansluit bij de hedendaagse manier van werken.

Proef met laadplekken waar ook brandstofauto's mogen parkeren

Gisteren, 10:34

Met de pilot wordt onderzocht of laadpalen sneller geplaatst kunnen worden als gemeenten parkeerplaatsen niet langer exclusief voor elektrische auto's hoeven te reserveren.