Onder de vroege woontorens in New York zitten een aantal ontwerpen van architect Rosario Candela, die daarin stijlvolle townhouses op hoogte ontwierp. “De bovenste lagen met setbacks zijn ingenieuze 3D-puzzels met woningen over twee lagen of meer. Met terrassen die groot genoeg waren voor kleine daktuinen en visueel een eenheid vormden met de techniek van de liftmachinekamers, schoorstenen en watertorens. De toppen zijn feestjes, zowel voor de mensen die daar wonen, maar ook voor de stad.” Zouden we, lerend van die voorbeelden, ook in de Nederlandse hoogbouw meer kunnen doen dan het herhalen van dezelfde plattegrond?
In een andere column ging Alexander in op de opkomst van minerale steenstrips. Tegenover de bezwaren daartegen ziet hij ook kansen: “Met halfsteens metselwerk lukt het nauwelijks meer een negge te maken van meer dan 5 centimeter, met de dunnere CO2-besparende bakstenen al helemaal niet. Daar biedt de minerale strip soelaas: die kun je tientallen meters hoog en breed plakken zonder één enkele voeg. En een diepe negge kun je ook weer prima maken met de ‘L-strip’ die de hoek omgaat. De gevel met minerale strips oogt op het eerste gezicht dragend en biedt een meer solide ervaring dan een halfsteens buitenblad van baksteen.”