20-5-2009
In 2007 kreeg ME-2 architecten bna de opdracht voor het uitbreiden van een rijksmonument in het oude centrum van het IJsselmeerstadje Medemblik.Na een verzoek van de bewoners aan de Rijksdienst voor monumenten, de voormalige kosterwoning te mogen uitbreiden, is de locatie bezocht door een tweetal leden van de dienst. Zij hebben in hun schrijven gesteld dat zij ‘in beginsel geen bezwaar hebben tegen het maken van een uitbouw aan het pand, mits deze zo ondergeschikt als mogelijk wordt uitgevoerd, zowel qua bouwvolume als qua detaillering en materiaalgebruik’.

Het programma van eisen van de eigenaren, de bewoners van de voormalige koster-woning, was kort maar krachtig; “meer ruimte in de keuken en grotere slaapvertrekken voor de opgroeiende kinderen.”Met als gevolg dat de uitbreiding van het pand voor een groot deel op de verdieping plaats zou vinden. Dit creëerde direct een spanningveld met de wens van de Rijksdienst voor Monumenten, de uitbreiding qua bouwvolume zo ondergeschikt mogelijk te houden.Omdat het toegevoegde bouwvolume naar onze mening niet voldoende de ondergeschiktheid in bouwvolume nastreefde, hebben wij er voor gekozen de ondergeschiktheid in detaillering en bouwvolume tot in het extreme door te voeren.

Voor het materiaal van de uitbreiding is de keuze gevallen op leisteen, zoals reeds aanwezig is op het dak van de naastgelegen St. Martinuskerk. Door gebruik van dit materiaal roept het geheel al bij eerste benadering een rustig en harmonieus beeld op.Het volume volgt in hoofdlijnen de contouren van de bestaande woning, zonder toevoegingen van goten, overstekken en overige, in het oog springende, detaillering.
De kozijnen zijn terugliggend in de massa uitgevoerd, om de detaillering nog verder te vervagen. De uitbreiding is aan de noordwestzijde van de woning gerealiseerd. De genoemde architectonische ingrepen op een rijtje gezet, komt met tot de conlusie dat; “door de grijze naturelkleur van het materiaal, de vervaging door het ontbreken van enig detail en de positie ten opzicht van de hoofdmassa, gedraagt de uitbreiding zich als de schaduw van de woning.”

Wij zijn van mening dat wij met deze “sobere doch eigentijdse” uitwerking het monumentale karakter van de woning versterken en geen afbreuk doen aan de ensemblewaarde met de St. Martinuskerk. Door het toepassen van een duurzaam, tijdloos en ‘eerlijk’ materiaal als leisteen is een duurzaamheid aan de woning geschonken, waardoor deze weer jaren de aandacht naar gebruik krijgt die het verdiend. Mede dankzij goed opdrachtgeverschap heeft dit geleid tot een eindresultaat waar wij als bureau zeer tevreden mee kunnen zijn.