In 1914 ontwikkelde Le Corbusier het zogenoemde 'Maison Dom-Ino' of 'Domino'. Dit niet gerealiseerde ontwerp is wereldberoemd geworden als voorbeeld voor de flexibele woning.

model
Door de toepassing van beton werd het mogelijk een draagsysteem te maken, waarvan de delen met elkaar combineerbaar zijn. Het model bestaat uit twee horizontale platen van gewapend beton, ondersteund door draagkolommen. Deze kolommen zorgen ervoor dat de gevels en tussenmuren geen lasten hoeven te dragen, waardoor zowel de kamer- als gevelindeling vrij zijn. De trappen zijn naast het hoofdvolume geplaatst. Op deze manier kon het huis eenvoudig aan de wensen van de bewoners worden aangepast.

voorbeeld
Le Corbusier omschreef het als een "monolithische structuur van gewapend beton, gegoten zonder bekisting". Hoewel het nooit is uitgevoerd, zette dit simpele ontwerp van kolommen en betonplaten een precedent voor een groot deel van de moderne architectuur.  Het ontwerp was een verdere ontwikkeling van het concept van het 'plan libre', een plattegrond zonder tussenwanden die volkomen vrij indeelbaar is.

prefabricatie woningbouw
Le Corbusier voorzag Maison Dom-ino als een voorbeeld van betaalbare, geprefabriceerde wederopbouw van woningen na de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog. De betonconstructie verschilde van het toen gangbare Hennibique-systeem, onder meer doordat de vloeren al een perfecte vorm hadden.
 
In de latere ontwerpen van Le Corbusier is de flexibiliteit en vrije indeling van Maison Dom-Ino terug te vinden. Het concept onder meer gebruikt door James Stirling en John Hejduk.